Bursztyn
Kategorie: Materiały
Tagi: artysta, barwa, bursztyn, czerwony, główny, jantar, jasna, jubiler, kamienie, wyrób
Bursztyn znalazł szerokie zastosowanie zarówno w jubilerstwie, jak i w medycynie.Kopalna żywica drzew iglastych zwana jest bursztynem, jantarem lub skucynitem. Tworzy formy nieregularne, jest ciałem bezpostaciowym, może występować zarówno w formie bryłek, jak i zacieków. Rozmiary mogą być różne – od małych kul, aż do większych form, największy znaleziony bursztyn miał 10 kg. Najczęściej bursztyn przybiera barwę żółtą, często kolor określa się, mówiąc o złotym, czy miodowym połysku. Zdarzają się formy mleczne, brunatne, czy czerwone. Do wyjątkowo rzadkich okazów należą bryłki o zabarwieniu zielonawym i niebieskawym. Przejrzystość bursztynu zależy od zawartości pęcherzyków powietrza wewnątrz kamienia, dlatego zdarza się, że może ona być różna wewnątrz jednego bursztynu. Minerały te znajdują zastosowanie głównie w jubilerstwie, czasem stają się częścią wystroju wnętrz, czy służą do produkcji wyrobów artystycznych. Najbardziej cenione są kamienie o jasnej barwie, dużej przejrzystości lub z dobrze zachowanymi szczątkami owadów wewnątrz. Występuje nad całym wybrzeżem Bałtyku. Różnice między kamieniami szlachetnymi są wynikiem innego składu chemicznego oraz budowy krystalicznej.Każdy minerał ma jakąś indywidualna cechę, za pomocą której udaje się go odróżnić od innych kamieni. Wprawnemu oku znawcy wystarczą cechy, które można dostrzec gołym okiem, nie musi odwoływać się do badań rentgenowskich, czy analiz chemicznych. Minerały definiujemy, podając następujące dane: postać, przeźroczystość, barwę, połysk, przełam i twardość. Kryształy są najczęstszą postacią minerałów, sześciany rozwijają się w trzech kierunkach, słupy w jednym lub w dwóch, jednak możemy spotkać także zis rana i formy naciekowe. Minerały, tak jak i inne materiały, dzielą się na przezroczyste, półprzezroczyste i nieprzezroczyste. Do najważniejszych cech minerału należy jego barwa, przy czym rozróżniamy barwę właściwą oraz barwę rysy, jaką minerał zostawia na porcelanowej płytce, barwy te mogą się od siebie różnic. Wśród wielu rodzajów połysków wyróżniamy: matowy, metaliczny, półmetaliczny, diamentowy i szklisty. Łupliwość jest cechą charakterystyczną minerałów i określa ich zdolność do pękania wzdłuż określonych powierzchni, może on być: muszlowy, zadziorowy, nierówny. Za pomocą skali Mohsa określa się twardość minerałów.
Barwy są, podobnie jak światło, posłańcami pozytywnej energii. Wpływ na nasze samopoczucie ma nie tylko światło, ale także kolory, które znajdują się w pomieszczeniach. Według zasad Feng Shui światem rządzą przeciwieństwa, zwane Jin i Jang. Jin symbolizuje ciemną i bierną stronę życia, a Jang jasną i aktywną. I tak kolory z gamy czerwonej, pomarańczowej i żółtej uznawane są za bardziej aktywne, natomiast zielony, niebieski i brązowy za barwy bierne. Oznacza to, że w pomieszczeniach, w których pracujemy, powinny dominować kolory Jang. Nie należy jednak przesadzać, a wszystkie zmiany muszą być przemyślane. Najważniejsza jest obserwacja, jeśli po przemalowaniu pokoju częściej dochodzi w nim do sprzeczek, konieczny jest powrót do dawnych kolorów lub eksperymentowanie z kolejnymi barwami. Ważne jest, aby w sypialni, która jest miejscem wypoczynku, wyciszenia, uspokojenia, dominowały kolory Jin. Zbyt wiele barw Jang może wprowadzić niepokój, zakłócić prawidłowy sen. Nie tylko kolor ścian jest istotny, także kolor mebli, wszelkich powierzchni i materiałów. Radosne dźwięki od razu wprawiają człowieka w pogodny nastrój. Od dawna wiadomo, że muzyka łagodzi obyczaje. Delikatne melodie koją skołatane nerwy. Nastrój można sobie poprawić nie tylko poprzez słuchanie utworów ulubionego zespołu, czy dzieł klasycznych. Dźwięk może nam towarzyszyć już przy samym wchodzeniu do domu. Wystarczy umieścić przy wejściu wydające miłe tony wisiorki, czy gongi, aby powrót do domu kojarzył się z czymś przyjemnym. Dodatkową funkcją takiej ozdoby jest kontrolowanie sytuacji. Każdy, kto wchodzi do pomieszczenia, musi poruszyć znajdujący się przy drzwiach element, dzięki temu czujemy się bezpieczniej, wiemy, że nic nie będzie w stanie nas zaskoczyć. Najlepiej, jeśli dźwięk, który kojarzy się nam z powrotem do domu był łagodny, w innych miejscach – w ogrodzie, na balkonie, czy tarasie może on być bardziej donośny, może imitować odgłosy natury. Pokoje, strefy mieszkalne można podzielić za pomocą elementów akustycznych, gong zawieszony miedzy miejscem do pracy a miejscem do wypoczynku skutecznie oddzieli te dwie strefy. Przejście między tymi dwoma terenami będzie dyskretne, a zarazem rozpoznawalne przez domowników.